من اسیردرد غربت ستاره ها شدم

                                      درمسیر ظلمت شبانه ها رها شدم

تا توآمدی٬خدای لحظه های من شدی

                                      رفتی ودوباره عاشق خود خدا شدم

عاشقانه درتوگم شدم ولی ندیده ام

                                      آه شد تمام روزگارمن که٬پا شدم

دیدم آسمان گرفته وزمین سبزمن

                                   خشک شد ازاین که باغم آشنا شدم

دیدم از توونگاه توچه دور مانده ام

                                    رفته ای وبازدرخود خودم رها شدم

خوب شد که رفتی وسپردی ام به آسمان

                                    خوب شد که از توونگاه تو جدا شدم

پرمی شود دوباره دلم ازهوای تو                   خالی تراز همیشه است اگرچه جای تو

ایکه از یار نشان میطلبی یار کجاست

همه یارند ولی یار وفادار کجاست

تا نپرسند به خوبان غم دل نتوان گفت

ور بپرسند مرا قوت گفتار کجاست

صبر در خانه ویرانه دل هیچ نماند

خواب در دیده غمدیده بیمار کجاست

در خرابات مغان هوش مجوئید ز ما

همه مستیم در این میکده هوشیار کجاست

بهتر انست هلالی که نهان ماند راز

سر خود فاش مکن محرم اسرار کجاست